Thursday, October 29, 2009

rockets


Today, Kiks took me out on a date. (: Along with us was sir Ali! It was fun having him with us. :D

We were supposed to eat at Teriyaki Boy in Katipunan, but lo and behold, there was no
parking. Decided to go to Banapple further along Katipunan. We were able to park but this time there were no seats available. D:

We ended up in Eastwood, and we decided to try out Johnny Rockets.

I loved the place! It was, to be blunt, your typical 50s American diner - except the food was much more expensive.


It was everything you'd imagine a diner would look like! The black and white checkered floor, the shiny red cushioned seats, the simple 50s style tables - they even had a jukebox that played old songs! I absolutely adored the place. XD If I could, I'd do a shoot there! Hee~

Also, to spice things up, the staff would have a dance number every so and so minutes, maybe every half an hour. It was amusing; even the janitor was dancing along while mopping the floor! It was all so cute. The chefs joined in too while they cooked the food, haha! It's probably something to distract you while maybe waiting for your food or something but hey, it was fun. (: My favorite
was the janitor, though. XD

The food was okay - I had chicken tenders, which weren't bad! I mean, for chicken tenders. XD I wasn't able to finish them though - appetite of a bird. The servings were pretty big for somebody who eats like me, haha. Next time, I order kids meals. Grilled cheese sandwiches! I think about the best part about their menu is that they had refillable fries. Yes, you read right. They give you fries when you run out and want some more. HOW AWESOME IS THAT!

Anyway, after a fantastic, albeit expensive lunch, the three of us made our way to Dairy Queen for some dessert. Sir Ali didn't get anything as he was still really full from that burger he had. I had a 6oz Mud Pie Blizzard + extra caramel, and Kiks had his usual vanilla cone. :D

Went up to the hardware store + Japan Home Center. We absolutely LOVE JHC - everything's at 66, 88 and 99 Pesos. I actually love and hate the place at the same time - every time I go there, I want to buy a ton of things
I don't really need.


However, I found something that I figured would be really useful - a little toolbox! It looked like a giant pink bar of soap. I got the idea to get one from Kiks - he uses a tool box somewhat like this to put all his things in to avoid all the clutter on his desk around his computer. And me being a natural slob, this would prove to be very useful. Kiks agreed. XD I actually planned on getting one a while back but never really found anything that suited me, or was even affordable. I got this cute little thing for less than a hundred bucks! Yaaaay~ Actually, Kiks ended up paying for it, even though I said I'd pay him back when I got back from the restroom. He insisted, and I couldn't make him change his mind. So, thank you, Kiks! ♥

Failed! Glare on Kiks' face! D:

After JHC, we dropped by the toy store. Kiks was standing by the window! It's really amusing how that statue of Ben10 was the same height as he was. And they had the same hairdo, too. XD Talked of sea monkeys with sir Ali! We now know what to get him for Christmas. XD

We then finally decided to go - we brought sir Ali back to Katipunan, and Kiks & I made our way to Megamall.

I bought some roses to decorate my house with for my birthday! But I was low on funds, so I only bought half a dozen, which was fine. XD

We walked around a bit more looking for toys and comics. XD Some lady violated Kiks' personal space by insisting on considering buy a condo - did we really look that much like a young married couple with no home of our own? LOL. The lady literally followed Kiks into a store with a pamphlet in her hand. Uhm, right. Thanks.

A last walk around, and we made our last stop at Muffins by Doris, which was an excuse to check out the yellow Camaro with black racing stripes a.k.a. Bumblebee. IT WAS SO PRETTY. IT'S SO EXPENSIVE. IT'S SO PRETTY. Future car, I SWEAR! Kiks, I will save up my money with you so we can get that car into our garage one day!

Actually, along the same road was another car shop with another Bumblebee Camaro. LOVE ALL OVER THE PLACE! 4.5M? Psssshhhh that's nothing. LOL.

No pictures of the lovely cars though, as I was too much in awe and semi-starstrucked-ness.

GLEEEE~

Today was lovely, thank you, Kiksy love. (:

Sunday, October 4, 2009

Set. 26, 2009 -- Ondoy, walang hiya ka

*Disclaimer: ang post ko na ito ay walang litro, sapagkat wala ako sa gitna ng bagyo. Kahit na gusto ko maglagay ng mga litrato galing sa ibang tao, masgugustuhin ko pa rin gamitin ang sarili kong kuha para dito. Pero wala eh. Kaya puro salita na lang muna ito. Gamitin ang imahinasyon!

Noong Sabado, ika-26 ng Setyembre, 2009, ako ay pumasok para sa aking VC 138 na klase sa Fine Arts. Umaga ang klase namin, at umuulan na ng 8:30 ng umaga. Palakas ng palakas ang ulan, and hindi namin namalayan na bumabagyo na hangga't napansin namin nang subukan na namin umuwi. Dahil hinatid lang ako ng aking nanay sa FA, sinundo ako ng aking kapatid na dapat pupunta sa Katipunan upang makipagkita sa girlfriend niya, ngunit hindi na siya pinatuloy ng magulang namin dahil katakot-takot na ang ulan.

Ako na ang umupo sa likod ng manibela ng kotse. Sobra lakas na ng ulan. Nakapagtataka na nakadalawang oras kami sa kotse, ngunit ang bahay namin at limang minuto lamang ang layo sa UP. Kasi ba naman, halos lahat ng daan palabas ng UP na patungo sa Tandang Sora eh trapik o kaya'y binabaha. Sa University Ave? Umaapaw ang tubig sa mga field sa tabi nito (actually, lahat ng field na nadaanan namin, naging lake na. Kamusta kaya ang Sunken Garden?) at nakakarating na sa kalye. Baha. At kahit na kaya naman tawirin ang mababaw na baha, hindi na gumagalaw ang mga kotse na patungong Commonwealth.

Sa Ylanan gate, na bumubukas lang ng 6 - 10 AM at 4 - 10 PM? Sarado. Medyo nainis lang ako ng kaunti dahil medyo mahirap na at maraming nasastranded sa loob ng UP, hindi pa rin nila pagbigyan ang mga may kakayahang makaligtas at buksan ang gate. Kahit ngayon lang. Akala namin hindi pinapalabas ang mga walang UP ID, pero hindi pala.

Ang sunod na naisip kong labasan ay yung sa tabi ng Romulo Hall, yung nilalabasan ng mga UP-Katipunan na dyip papuntang Katipunan (malamang). Medyo pinag-isipan ko pa kung dito nga ako dadaan, sapagkat nakita ko na trapik papuntang Tandang Sora, at halos walang papuntang Katipunan dahil sa baha. Pero ito na lang talaga ang pag-asa ko upang makalabas at maka-uwi. Kaya sumugod na rin ako dito.

Siya nga pala, magmulang sumakay ako ng kotse, napansin ko nagkaka-fog yung mga bintana at windshield. Pinupunasan namin, pero bumabalik lang siya bawat limang segundo. Nakakapikon. Hindi lumalamig yung aircon ng kotse, kaya't hindi nawawala yung bwisit na na yun. Isang kamay, ginamit ko pang punas sa bintana at windshiled, isang kamay ay nakahawak sa manibela. Buti na lang magaling ata ako magmulti-task. Inisip ko na baka wala nang freon, pero ang magaling kong kapatid ay sumugod sa baha pala nang papunta sa Katipunan at...ayon. Goodbye malamig na aircon na makakapigil ng fog sa loob ng kotse.

Balik sa kwento. Malakas ang buhos ng ulan. Ang Katipunan/Balara na kalye na dating dalawang lane ay naging tatlo dahil sa mga gustong-gusto nang makaraan. Isa ang kotse namin sa mga ito. Sinusundan ko lang ang pulang Vios sa harap namin, at mukhang ayos na ayos siya dahil nakakaabante naman siya. Nagtaka na lang ako kung bakit hindi siya nadali sa napakalaking bato at mga pira-piraso ng kahot na dati ay isa palang sign pero hinangin, nasagasaan siguro at nasira. Hindi kami makaabante dahil may bato. Hindi kami makaatras dahil may kotse sa likod. Bumabagyo. PAANO NA KAMI NGAYON.

May isa pa kaming kasama ng kapatid ko sa kotse, isa kong kaklase at kasama sa org namin sa FA. Patungo siyang Fairview kaya sinabay na namin siya. Siya at ang kapatid ko ay lumabas ng kotse upang tanggalin ang malaking bato at ang mga kahoy sa harap ng gulong upang makaandar na kami. Nakaabante rin ako sa tulong ng kapatid ko. Sa wakas, nakagalaw din kami.

Sobrang napagod ang braso ko kakapunas dun sa fog na yun. Pagtama namin sa Commonwealth, napasigaw kaming tatlo ng "YEEEEESSSSSSSSSSS" dahil biglang ang luwag na ng daan -- walang trapik sa Commonwealth. Hindi ko alam kung bakit, pero hindi na ako umangal. Binaba namin ang aking kaibigan sa unang overpass at tuluyan na kaming pauwi ng kapatid ko. Tuloy ang pagpahid sa windshield at bintana, pero KAUNTI NA LANG TALAGA. Nakauwi kami ng alas-dos ng hapon at hindi pa kami kumakain ng pananghalian.

* * *

Walang wala ang nadaanan ko sa mga pinagdaanan ng karamihan ng mga kaklase at kaibigan ko. Hindi ako binaha. Hindi ako nastranded sa kahit saan. Hindi ako nawalan ng bahay or nga kahit anong kagamitan. Ang nawala lang siguro sakin ay kuryente at sandali lang iyon.

Marami akong kaibigan na naapektuhan ng baha. Marami akong kaibigan na nawalan ng tirahan, kasama ng lahat ng kagamitan nila. May iilan akong kaibigan na hindi makontak at ilang araw ay walang may alam kung nasaan sila. May iba ay hanggang ngayon hindi ko pa rin alam kung ano ang kalagayan nila.

Walang pasok buong linggo pagkalipas ni Ondoy. Ginamit ko ang panahon na ito para halungkatin ang aking mga damit. I literally empited my closet. Buong linggo, ako ay nag-volunteer sa mga relief operations sa Ateneo at UP.

Dito ako napahanga sa mga kabataang katulad ko. Dito ko nakita ang lakas ng Internet. Imbes na buksan ko ang telebisyon para manood ng news sa nangyayari, ako ay nasa Facebook. Lahat ng makita kong mga inilalagay ng mga kaibigan ko ay mga iba't ibang paraan para mag-donate, iba't ibang lugar na kulang sa mga volunteer, mga bidyo, litrato, artikulo, sanaysay, kung anuman na may kinalaman sa naganap na bagyo. Dito ako na-update kung ano ang pwede ko pang ibigay, kung ano mga maaaring mangyari sa susunod na linggo, kung sino ang mga hindi pa nakokontak magmulang bumagsak si Ondoy, kung sino ang mga nahanap na, kung sino ang mga nangangailangan...lahat.

Siguro may mga iilang tao na mas-inatupag kung may klase ba o wala dahil sa bagyo. Medyo nakakapikon din, pero alam ko na hindi na dapat ito masyado bigyan ng pansin.

Nakita ko ang pagkaka-isa ng mga Pilipino. Bayanihan. Maging mayaman o mahirap, bata o matanda, nagtulungan ang lahat sa kahit anong paraan na kaya nila. Nagtaka ako bigla kung paano nasasabi ng ibang tao na walang pag-asa ang Pilipinas umusad. Heto ang mga tao na kahit kakaunti lamang ang maibibigay o halos wala nga maibigay, pero nagbibigay pa rin. Kahit mga kapwa estudyante ko ay itinabi muna ang lahat ng requirements para sa pag-aaral. Lahat ng kaklase ko ay hindi muna pinagtatrabahuhan ang thesis, mga kaibigan ko'y itingil muna ang paggawa ng mga report, ng mga papel. Lahat ay lumabas ng bahay upang makatulong sa kahit anong paraan na kaya nila.

Ang astig. Dito ko talaga nasasabi na malakas ang aking Pinoy pride.

* * *

Ngayon, marami akong kilala na nangangailangan pa rin ng tulong. Maraming hindi makasumite ng mga report, papel o kung anuman para sa eskwelahan dahil walang akses sa Internet, o kaya'y ang kanilang mga isusumite ay nalunod na sa baha. Hindi ko alam kung ano na ang mangyayari sa lagay na ito. Nabalitaan ko ang Miriam at ang Ateneo ay ginawang optional na lang ang kanilang finals at lahat ng iba pang requirements magmula Oktubre 5. Hindi sa hinihingi ko rin ito, pero nagtataka talaga ako para sa mga nawalan ng lahat. Paano na sila?

* * *

Haaay. Nakakatakot isipin na sa nangyayari ngayon sa mundo -- global warming at kung ano pa -- maaaring hindi ito ang huling beses na makakaranas ang Pinas ng ganito. Pero sa ngayon, kailangan na nating maging alerto at maghanda para sa mga darating pang mga challenge ng buhay katulad ni Ondoy.

Pepeng, hindi ka namin kailangan. Please, wag ka na dumaan dito.